Prolog

Wiesz co to jest cierpienie? 

Jaki sens ma?

Jak można jemu zapobiec?

Czy przeszłość ma wpływ na teraźniejszość? 

A może teraźniejszość zmieni przeszłość?

Irminy życie, to pokładana talia kart, z której buduje się domek. Domek ten jest więc trwały i stabilny odkąd pamięta. Jednak ta sielanka nie będzie trwała wiecznie.

- Możesz wreszcie przestać bujać w obłokach i skupić się na zajęciach? - szturchnęła mnie w ramię Kamila, koleżanka z roku.
- Co? - poderwałam się.
- To co słyszysz. A właściwie, czego nie słyszysz. Ostatnie zajęcia przed zaliczeniem, a ty nawet nie potrafisz się ogarnąć i posłuchać.
- Proszę Cię, mam już dość tego nudzenia przez niego, ile można?
- Przecież na każdych wykładach przysypiasz, piszesz na telefonie, albo rozwiązujesz sudoku. Ty nie zdasz tego egzaminu..
- Wiesz co? Dzięki, wierzysz we mnie cholernie.
- Wierzę w Ciebie, ale nawet ani jednej notatki nie masz, z czego się chcesz uczyć?
- Oj przestań, przesadzasz - mruknęłam.
- Ja nie przesadzam, ja się o Ciebie troszczę.
- Panno Gołębiewska, czy ja Pani przypadkiem nie przeszkadzam? - zgromił ją surowym wzrokiem profesor.
- Przepraszam - spuściła głowę.
- Zapraszam do pierwszego rzędu - wskazał jej miejsce.
- Dzięki - skrzywiła się.
- Przepraszam - szepnęłam.

   Do końca wykładu próbowałam cokolwiek zrozumieć, jednak zajęcia z historii dziennikarstwa nie należały do najciekawszych. Po trzydziestu minutach usłyszałam wreszcie zbawienne zdanie

- Dziękuję bardzo Państwu, zapraszam w czwartek na egzamin o ósmej trzydzieści.

   Wyszłam jako jedna z pierwszych z audytorium. Pognałam szybko do swojego auta, by zdążyć przed popołudniowymi korkami. Mieszkałam na obrzeżach Warszawy, a przebić się przez centrum około piętnastej, to wręcz katorga. Pocieszał mnie jedynie fakt, że w domu czeka na mnie mój ukochany. Chłopak marzeń od dobrych pięciu lat. Niczego właściwie nie potrzebowałam więcej, jak przytulić się do niego, poczuć jego zapach i ciało. Choć nie zawsze było między nami dobrze, związek trwał i rozwijał się z dnia na dzień. Z uśmiechem na twarzy jechałam windą mojego wieżowca. Zapukałam do drzwi, jednak cisza. Potem przeszukałam torebkę, by znaleźć klucze. Jak na złość, nigdzie ich nie było. Wyrzuciłam więc rzeczy na podłogę i wreszcie się udało. Zgarnęłam to z powrotem i otworzyłam zamek. Ściągnęłam buty oraz bluzę i przeszłam do pokoju.

- Halo, jest tu kto?

   Pogłos, obijający się od ścian. Głucha cisza. Usiadłam w salonie i wyciągnęłam telefon. Wykręciłam Jego numer. Poczta głosowa. Powtórzyłam ową czynność pięć razy, jednak ciągle bezskutecznie.

- Co jest do cholery?


No witam Was.. :-) Będziecie ze mną? Kto jest, poproszę komentarz :-) Rozdziały będą.. No jak będę miała czas na ich napisanie.. :-) Ostrzegam, że nie będzie ich wiele, ale coś się może Wam spodoba.. 
Buziaki.